RSS  

اسفند ۱۳۸۵ - گفت‌و‌گو بادكترصفايي‌نيلي، دانشمندماموريت«مارس اكسپرس» وبرنده جايزه«دستاورداستثنايي ناسا

دكتر علي صفايي نيلي، متخصص مهندسي الكترونيك و از دانشمندان رادار آزمايشگاه پيشرانش‌جت(JPL) ناسا كه در پروژه مارس‌اكسپرس (رادار مارسيس) همكاري دارد، متولد شهر ساري در استان مازندران است.

وي مدرك دكتري خود را در رشته مهندسي برق از دانشگاه ايالتي Iowa دريافت كرده و گرايش علمي و تحقيقاتي او بررسي انتشار امواج فراصوتي و راديويي و تكنيك‌هاي تصويربرداري است.

دكتر صفايي نيلي كه از سال 1997 با JPL همكاري دارد، در سال 2006 موفق به اخذ جايزه «دستاورد استثنايي ناسا» شد و در حال حاضر به عنوان محقق رادار «مارسيس» فضاپيماي «مارس‌اكسپرس» و ابزار SHARAD (رادار زيرسطحي كم عمق) مدارگرد سراسري مريخ (MRO) مشغول به فعاليت است.

NASA Mars Rover Churns Up Questions With Sulfur-Rich Soil

Some bright Martian soil containing lots of sulfur and a trace of water intrigues researchers who are studying information provided by NASA's Spirit rover.

"This material could have been left behind by water that dissolved these minerals underground, then came to the surface and evaporated, or it could be a volcanic deposit formed around ancient gas vents," said Dr. Ray Arvidson of Washington University, St. Louis. He is the deputy principal investigator for NASA's twin Mars rovers, Spirit and Opportunity.

نسل آینده شاتل های ناسا

شاتل AresV برای حمل بار

سیاره ناهید (زهره - Venus)

نام ونوس برای سیاره ناهید توسط رومی ها به نام الهه عشق انتخاب شد

          سیاره ناهید تقریبا هم اندازه سیاره زمین است

          سیاره ناهید برعکس بقیه سیارات به دور خود می چرخد

نزدیک ترین فاصله سیاره ناهید با سیاره زمین42 میلیون کیلومتر است

سیاره ناهید اتمسفر غلیظی از CO2 دارد و فشار اتمسفری در سطح آن 90 برابر زمین است 

بعلت نزدیکی سیاره به خورشید و اتمسفر غلیظ آن دمای سطح آن بسیار بالا است و به دمای 475 درجه سانتیگراد یا 900 درجه فارنهایت میرسد

با نهایت تشکر از ورودتون به این سایت

لطفا اگر انتقادی پیشنهادی و یا نظر و مطلبی در مورد نجوم و کیهان شناسی دارین خیلی خوشحال میشم در اختیارم بذارین

ایمیل من

m_mokaber@yahoo.com

با تشکر مدیر وبلاگ: مجید

Our Solar System:

From our small world we have gazed upon the cosmic ocean for thousands of years. Ancient astronomers observed points of light that appeared to move among the stars. They called these objects planets, meaning wanderers, and named them after Roman deities - Jupiter, king of the gods; Mars, the god of war; Mercury, messenger of the gods; Venus, the god of love and beauty, and Saturn, father of Jupiter and god of agriculture. The stargazers also observed comets with sparkling tails, and meteors or shooting stars apparently falling from the sky.

Since the invention of the telescope, three more planets have been discovered in our solar system: Uranus (1781), Neptune (1846), and Pluto (1930). [Editor's note: See the Overview section on Pluto for new information regarding Pluto's status as a "dwarf planet".] In addition, there are thousands of small bodies such as asteroids and comets. Most of the asteroids orbit in a region between the orbits of Mars and Jupiter, while the home of comets lies far beyond the orbit of Pluto, in the Oort Cloud.

The four planets closest to the Sun - Mercury, Venus, Earth, and Mars - are called the terrestrial planets because they have solid rocky surfaces. The four large planets beyond the orbit of Mars - Jupiter, Saturn, Uranus, and Neptune - are called gas giants. Tiny, distant, Pluto has a solid but icier surface than the terrestrial planets.

Nearly every planet - and some of the moons - has an atmosphere. Earth's atmosphere is primarily nitrogen and oxygen. Venus has a thick atmosphere of carbon dioxide, with traces of poisonous gases such as sulfur dioxide. Mars' carbon dioxide atmosphere is extremely thin. Jupiter, Saturn, Uranus, and Neptune are primarily hydrogen and helium. When Pluto is near the Sun, it has a thin atmosphere, but when Pluto travels to the outer regions of its orbit, the atmosphere freezes and collapses to the planet's surface. In that way, Pluto acts like a comet.

There are 162 known natural satellites (also called moons) in orbit around the various planets in our solar system, ranging from bodies larger than our own Moon to small pieces of debris. Many of these were discovered by planetary spacecraft. Some of these have moons have atmospheres (Saturn's Titan); some even have magnetic fields (Jupiter's Ganymede). Jupiter's moon Io is the most volcanically active body in the solar system. An ocean may lie beneath the frozen crust of Jupiter's moon Europa, while images of Jupiter's moon Ganymede show historical motion of icy crustal plates. Some planetary moons may actually be asteroids that were captured by a planet's gravity. The captured asteroids presently counted as moons may include Phobos and Deimos, several satellites of Jupiter, Saturn's Phoebe, many of Uranus' new satellites, and possibly Neptune's Nereid.

From 1610 to 1977, Saturn was thought to be the only planet with rings. We now know that Jupiter, Uranus, and Neptune also have ring systems, although Saturn's is by far the largest. Particles in these ring systems range in size from dust to boulders to house sized, and may be rocky and/or icy.

Most of the planets also have magnetic fields which extend into space and form a magnetosphere around each planet. These magnetospheres rotate with the planet, sweeping charged particles with them. The Sun has a magnetic field, the heliosphere, which envelops our entire solar system.

Ancient astronomers believed that the Earth was the center of the Universe, and that the Sun and all the other stars revolved around the Earth. Copernicus proved that Earth and the other planets in our solar system orbit our Sun. Little by little, we are charting the Universe, and an obvious question arises: Are there other planets where life might exist? Only recently have astronomers had the tools to indirectly detect large planets around other stars in nearby solar systems.

mercury

تعداد قمر
0 عدد

متوسط فاصله از خورشید
Metric: 57,909,175 km
English: 35,983,095 miles
Scientific Notation: 5.7909175 x 107 km (0.38709893 A.U.) 
By Comparison: Earth is 1 A.U. (Astronomical Unit) from the Sun.
 
نزدیکترین فاصله با خورشید
Metric: 46,000,000 km
English: 28,580,000 miles
Scientific Notation: 4.600 x 107 km (0.3075 A.U.) 
By Comparison: 0.313 x Earth
 
دورترین فاصله با خورشید
 Metric: 69,820,000 km
English: 43,380,000 miles
Scientific Notation: 6.982 x 107 km (0.4667 A.U.) 
By Comparison: 0.459 x Earth
 

Sun

شعاع استوای
Metric: 695,500 km
English: 432,200 miles
 مقایسه با زمین:109 برابر زمین

محیط استوای
Metric: 4,379,000 km
English: 2,715,000 miles
Scientific Notation: 4.36 x 106 km
By Comparison: 109 x that of Earth
 
حجم
Metric: 1,142,200,000,000,000,000 km3
English: 2.7403 x 1017 mi3
Scientific Notation: 1.1422 x 1018 km3
By Comparison: 1,300,000 Earths
 

هاوكينگ فيزيكدان ويلچرنشين انگليسي تا سال 2009 به فضا مي‌رود
 
اين سفر دو ساعت به‌طول مي‌انجامد و براساس آن‌چه در وب‌سايت شركت «خدمات توريستي فضايي ويرجين گالاكتيك» آمده هدف از اين پرواز ارائه‌ي باور نكردني‌ترين و فوق العاده‌ترين تجربه‌ي زندگي براي مردم است.

«استفان هاوكينگ» فيزيكدان مشهور و استاد دانشگاه كمبريج - كه در عين حال به‌دليل ابتلا به‌نوعي عارضه‌ي عصبي از هرگونه تحركي ناتوان است - در نظر دارد تا سال 2009 به فضا پرواز كند و هم‌چنين يك پرواز در شرايط وزني نزديك به مدار زمين نيز در سال جاري داشته باشد.

به‌گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، اين پروازها به‌طور معمول براي يك سفر زيرمداري در ارتفاع 87 مايل بالاي زمين 200 هزار دلار هزينه در بر دارد.

اين دانشمند مشهور و سرشناس و نويسنده‌ي «تاريخ مختصري از زمان» از سوي شركت «خدمات توريستي فضايي ويرجين گالاكتيك» متعلق به «سرريچارد برانتون» حمايت مي‌شود.

اين سفر دو ساعت به‌طول مي‌انجامد و براساس آن‌چه در وب‌سايت اين شركت آمده هدف از اين پرواز ارائه‌ي باور نكردني‌ترين و فوق العاده‌ترين تجربه‌ي زندگي براي مردم است.
  
منبع خبر : ايسنا

مصاحبه با دکتر فیروز نادری

وضعیت مریخ نوردهای روح و فرصت - ماموریت های آینده مریخMRO - MSL زمان واقعی عزیمت انسان به مریخ - تاریخ بازگشت دوباره انسان به ماه و جایگزین های دیگر پروژه پر هزینه شاتل ها و ...

زندگينامه اي كه در زير اومده زندگينامه يكي از دانشمندان بزرگ قرن حاضر است كه با وجود مشكلات فراوان دست از تلاش برنداشته است

  استيون هاوكينگ
از خصايص انسان، قدرت پرسش و پژوهش اوست . پرسش با پيدايش انسان تولد يافت. طبيعت جهان و وجود آفرينش همواره مورد سئوال بشر بوده و هست . جهان از كجا آمده ؟ چگونه و چرا شروع شده ؟ آيا زمان را آغازي بوده است ؟ پايانش چگونه خواهد بود؟
اين سئوالات هاوكينگ را گير انداخته بود . او در سال 1982 بعد از پايان يك سخنراني در دانشگاه هاروارد تصميم به نوشتن كتابي درباره مكان - زمان گرفت.

هاوكينگ كيست؟
هاوكينگ در بحبوحه جنگ جهاني دوم و درست 300 سال پس از مرگ گاليله در 8 ژانويه 1942 در اكسفورد انگلستان متولد شد . وقتي كه هشت ساله بود به همراه خانواده اش به سنت آلبانس كوچ كرده و در آنجا تا كلاس 11 را ادامه داد و سپس به كالج دانشگاه آكسفورد رفت . او علاقه مند بود تا در رشته رياضيات و فيزيك ادامه تحصيل بدهد . ولي پدرش اصرار داشت كه پزشكي را انتخاب كند و سرانجام فيزيك را انتخاب كرد .
در حين تحصيل و گرفتن درجه دكتراي جهان شناسي به بيماري لوگريك (مرض هسته فقرات) دچار شد ، پزشكان پيش بيني مي كردند كه بيش از دو سال نمي تواند دوام بياورد . بيماري ابتدا رشد سريع داشت، در چنان شرايطي به قول خودش " ادامه پژوهش زياد معني نداشت زيرا كه انتظار به پايان رساندن دكترا برايم نبود " به هر حال بيماري پس از مدتي رشد نزولي يافت و او زندگي معمولي را با تحصيل ادامه داد.
از كشفيات بزرگ پروفسور هاوكينگ نشر پرتو از حفره سياه در 1972 و پيشنهاد بي مرزي در 1982 ميباشد
پروفسور هاوكينگ 12 درجه افتخاري دارد، وي صاحب مدالها و افتخارات فراواني است و عضو جامعه سلطنتي انگلستان و آكادمي علوم ايالات متحده مي باشد
او فاقد هر گونه تحركی است. نه مي تواند بنشيند نه برخيزد. نه راه برود. حتي قادر نيست دست و پايش را تكان بدهد يا بدنش را خم و راست كند. از همه بدتر توانايي سخن گفتن را نيز ندازد. زيرا عضلات صوتي او كه عامل اصلي تشكيل و ابراز كلمات اند مثل 99 درصد بقيه عضلات حركتي بدنش در يك حالت فلج كامل قرار دارند. مشتي پوست و استخوان است روي يك صندلي چرخدار كه فقط قلبش و ريه هايش و دستگاه هاي حياتي بدنش كار مي كنند و بخصوص مغزش فعال است. يك مغز خارق العاده كه دمي از جستجو و پژوهش و رهگشايي بسوي معماها و نا شناخته ها باز نمي ماند
پروفسور هاوكينگ از برجسته ترين متفكران بعد از انيشتين ، درگير كنكاش ، پژوهش و اختراع نظريه متحدي است كه بتواند كل جهان از كوچكترين ذره اش گرفته تا بزرگترين كهكشانش را تبيين و تفسير كند.

پروفسور هاوكينگ دو كتاب مشهور به نامهاي " تاريخ زمان" و"حفره سياه و دنياي كوچولو" دارد. وي به همراه دخترش در حال نوشتن كتابي در مورد كهكشانها براي كودكان مي باشد.
استيفن هاوكينگ 64 ساله، استاد دانشگاه كمبريج و وارث كرسي تدريس سر آيزاك نيوتون و پل ديراك (معمار مكانيك كوانتوم نسبيتي) است.

چگالی عالم چقدر است؟

اگر انبساط عالم یا بیشتر ماده و انرژی موجود در عالم تنها در اختیار مواد و نیروی گرانشی حاصل از این مواد می بود، تاکنون این نیرو موجب سقوط عالم و بازگشت آن به وضعیت نقطه ای شده بود. اما انرژی تاریک باعث گسترش عالم شده است.

به تحقیق سرنوشت جهان هستی نامعلوم است زیرا دانسته های ما در رابطه با انرژی تاریک ناقص و سطحی است. علت وجود شتاب در جهان در مسیر انبساط ، وجود انرژی تاریک است و اگر چگالی انرژی تاریک، ثابتی جهانی باشد و یا حداقل در سرتاسر عالم میزانی مثبت را اختیار کند آنگاه پیروزی از آن انرژی تاریک خواهد بود. با توجه به موارد فوق جهان هستی با سرعتی که به صورت یکنواخت افزایش می یابد به انبساط خود ادامه خواهد داد و بنابر این تا صد میلیارد سال آینده ما با تلسکوپ های امروزی تنها می توانیم تعداد انگشت شماری از کهکشان ها را مشاهده کنیم. اما انرژی تاریک (ثابت کیهانی مشهور انيشتين) می تواند در واقع متغیر باشد  حتي این مقدار می تواند منفی هم بشود که البته در این صورت جهان به سوی سقوط پیش خواهد رفت.

سر مارتین ریس، اخترفیزیکدان دانشگاه کمبریج می گوید: «حتی اگر این مقدار، اندکی از صفر کوچکتر بشود می تواند موجبات سقوط (رمبش) عالم را فراهم کند.» امروزه هیچ تلسکوپی آنقدر بُرد ندارد که برای ما روشن سازد که کدام نظر صحیح است. دورترین اَبَرنواخترهایی که تاکنون برای تحقیق در رابطه با چگالی انرژی تاریک مورد بررسی قرار گرفته اند، در اصطلاح کیهان شناسی، همسایه های دیوار به دیوار ما بوده اند. اما محقــقان بر روی ماهواره تحقیقاتی SNAP حساب ویژه ای باز کرده اند تا شرایط را مساعدتر سازند. تلسکوپی که به شكار اَبَرنواخترها اختصاص یافته است به این دلیل که مداری بسیار بالاتر از جوّ تیره و تار زمین را اختیار می کند انرژی تاریک را به میزان نیمی از راه به سوی مهبانگ نزدیک تر می سازد و این امید را در دل دانشمندان زنده می کند که یک بار و برای همیشه به این سئوال پاسخ دهند.

 منبع:.p30world

انرژی تاریک چیست؟

برای تأمین نیرو محرکه لازم برای حفظ شتاب کنونی عالم، می بایست تا 73 درصد از کل چگالی عالم توسط انرژی تاریک اشغال شده باشد بزرگ ترین مشکل که بر سر راه این ایده وجود دارد این است که هیچ کس نظری درباره ماهیت انرژی تاریک ندارد. مایکل ترنر از داشگاه شیکاگو می گویدک «آنچه ما تاکنون توانسته ایم انجام دهیم تنها نامگذاری این انرژی بوده! این انرژی می تواند بی ارتباط با جهان باشد (به طور مثال خودِ خلأ) و یا بر ابعادی از فضا که پنهان هستند تأثیر داشته باشد.» اما حدّاقل ستاره شناسان می دانند که این انرژی چه می کند. پرل ماتر می گوید: «انرژی مذکور مانند انرژی پاد گرانی حالت دافعه دارد اما اینطور نیست که با ویژگی ذاتی ذرات بی ارتباط باشد و به طور مستقیم در فضا عمل می کند.» وضعیت ارتجاعی موجود درفضا اندکی شبیه به انبساط عالم نوپا است و تنها تفاوت در اینجاست که انرژی تاریک در این مدت طولانی تأثیرات کمتری را بر جای گذاشته است. فیزیکدان ها در تلاشند تا با بهره گیری از نظریه های فیزیکی مورد قبول دانشمندان چگالی انرژی تاریک را محاسبه کنند. اما نتایجی که به دست آورده اند با واقعیت سازگاری ندارد. تاکنون مقدار محاسبه شده درحدود 1060 برابر بزرگتر از میزان مشاهده شده است. کیهان شناسان همواره با اعداد و ارقام بزرگ سرو کار داشته اند اما حتی آنها نیز از چنین اختلافی دچار نگرانی شده اند! کولب می گوید: « تمامی این صفرها (منظور اختلاف های موجود است) بیانگر این مطلب است که هنوز در فرضیه های ما یک مطلب اساسی از قلم افتاده است.»

آیا تمامی باریون ها در درون کهکشان ها شکل گرفته اند؟

تنها ده درصد از ماده نرمال و معمول موجود در عالم ( منظور مواد باریونیک است که از پروتون ها و الکترون ها تشکیل شده اند) در داخل ستارگان قرار دارند. ستاره شناسان در صدد هستند تا باریون های بیشتری را در کوازارها بیابند، کوازارها اجرام درخشانی هستند که در فواصل دوردستی از زمین قرار دارند ونیرومحرّکه شان توسط سیاهچاله ها تأمین می شود. اگر نور کوازار در راه خود به سوی زمین، از میان باریونهای گازی عبور کند، اتمهای موجود در گاز، اثر خود را در قالب خطوط جذبی بر طیف کوازار باقی خواهند گذاشت اما مسئله اینجاست که ستاره شناسان تنها کسر کوچکی از آنچه که انتظارش را می داشتند، یافتند و اکنون این سئوال مطرح می شود که باریون ها کجا رفته اند؟ بیشتر اخترفیزیکدان ها بر این عقیده اند که باریون های مذکور جایی نرفته اند و هنوز در فضا غوطه ور هستند، لکن از میلیاردها سال قبل که ابرهای گازی شکل گرفته اند، باریون ها با یکدیگر برخورد کرده و انرژی آزاد کرده اند و به واسطه این انرژی دمای گازها را تا حدود یک میلیون درجه سانتیگراد افزایش داده اند. جری آستریکر اخترفیزیکدان دانشگاه پرینستون می گوید: «گاز در این محدوده های دمایی جذب و نشر کاملی ندارد و این یک تصادف نامیمون است »

دیوید وینبرگ و همکارانش در سال 2001 به مدت یک هفته از رصد خانه پرتو X چاندرا استفاده نمودند تا گواهی دال بر وجود گاز در هاله هایی از ماده تاریک که کهکشان ها رااحاطه کرده اند، بیابند. وینبرگ نود درصد مطمئن است که ردپای گاز را در داده های مربوط به جذب پرتو X مشاهده کرده امّا می گوید که وی برای حصول اطمینان کامل نیازمند زمان بیشتری بوده است.البته او اِقرار می کند که: «اختصاص چنین زمانی برای یک رصدِ خاص که ممکن است هیچ نتیجه ای دربر نداشته باشد مدّت زیادی به حساب می آید. اما این مسیر می توانست بهترین راه برای دریافتن این مطلب باشد که امروز باریون ها کجا هستند.» مورد مذکور یکی از موارد اساسی در مسیر ارائه تصویری روشن از کیهان است.

.                مادۀ تاریکِ سرد چیست؟

می دانیم که مجموع ستارگان و کهکشان ها جرمی کمتر از 5/0 درصد از کل جرم موجود در عالم را تشکیل میدهند و حتی اگر ابرهای نامرئی تشکیل شده از اتم ها را (که برخی عقیده دارند در نقاط دوردست عالم شناور هستند) به این مقدار بیفزاییم، میزان فوق از 40 درصد تجاوز نمی کند. مابقی آن متشکل از مادۀ تاریکِ سرد و انرژی تاریک است. اگرچه ستاره شناسان قادر به مشاهده مستقیم ماده تاریک نیستند، لکن بر این عقیده اند که میزان آن به حدود 23 درصد ماده موجود در عالم می رسد. استدلال آنها در این مورد بر پایه بررسی نحوۀ کشیده شدن ستارگان به وسیله ماده تاریک و همین طور پدیدۀ خَمِش نور است. مواد تاریکِ سرد در طول خلاءِ موجود در کیهان، به صورت یک رشته مجتمع شده اند و این رشته، طولی در حدود چند صد میلیارد سال نوری را دربر می گیرد. چنین تصویری به این مورد اشاره می کند که ماده تاریک، حرکتی کند دارد و به همین دلیل از دمای پایینی برخوردار است.

اگر ماده تاریک، گرم و پرسرعت می بود، در زمانهای بسیار دور موجب محو شدن جرم جهان می شد و همین امر از شکل گیری کهکشان ها جلوگیری می کرد. در ضمن واکنش ذرات مادۀ تاریکِ سرد با مواد معمول، می بایست بسیار ضعیف باشد (البته اگر نخواهیم وقوع این امر را به طور کامل نفی کنیم). در غیر این صورت هاله های کروی شکل مادۀ تاریک که راه شیری و سایر کهکشان ها را احاطه کرده اند مسطح می شدند و به شکل صفحات کهکشان مانند در می آمدند. اگر ذرات ماده تاریک تنها با مواد عادی واکنش می دادند (که در حقیقت همین طور نیز هست) آشکار نمودن آنها آسان می بود. اما این واکنش ها به قدری ضعیف هستند که آشکار کردن آنها برای ما امکان ندارد علاوه بر این، برای بیشتر این ذرات زمانی طولانی تر از عمر عالم هستی لازم است تا اولین برخورد خویش را تجربه کنند. فیزیکدان ها در حال بررسی دو راهکار هستند تا به ماهیت این ذرات ناشناخته پی ببرند.

 یکی از این راهکارها، بررسی این مورد در مقیاس وسیع است و چنین بیان می شود که انهدام ذرات مادۀ تاریک و پادذره های آنها در مرکز کهکشان راه شیری و یا در هستۀ خورشید لزوماً، می بایست موجب تشکیل نوترینو بشود. در چنین وضعیتی که نوترینو ها به طور ضعیفی با مواد وارد واکنش می شوند، می بایست گاه و بیگاه یکی از این ذرات بنیادی با یک مولکول آب برخورد کند و تشعشعی از نور را آزاد کند.

فیزیکدان ها به این امید که یکی از این پرتوها را آشکار نمایند، در حال تبدیل دریای مدیترانه، دریای آدریاتیک (این دریا بخشی از دریای مدیترانه است که توسط کشورهای ایتالیا، کرواسی، اسلونی، بوسنی و مونته نگرو احاطه شده است) و کانون یخی قطب جنوب به یک رصدخانه عظیم و پهناور برای آشکار سازی نوترینو ها هستند و این کار را با قرار دادن رشته های طویلی در زیر آب و یخ (البته رشته های حساس به نور) انجام می دهند.

ایدۀ دیگر در این رابطه بررسی جزئی امّا دقیق است. برای مطالعه جزء به جزء این مطلب دو حسگر به نام های CDMS I و CDMS II در حال فعالیت هستند که اولی در دانشگاه استنفورد ساخته شده و در اتاقی حدود ده متر زیر زمین قرار دارد و دیگری که در اواخر سال 2003 شروع به  کار کرده در یک معدن آهن در مینه سوتا و در حدود 740 متری سطح زمین قرار گرفته است.

در سال 2000 میلای گروهی از محقـّقان ایتالیایی که سرگرم انجام DAMA (پروژه ای در رابطه با ماده تاریک) بودند ادعا کردند که ماده تاریک را یافته اند. اما نتایج مذکور به سرعت و به طور گسترده دچار بی اعتباری شد زیرا پژوهشگران دیگر موفق به تأیید این یافته ها نشدند و در نتیجه نتوانستند ادعای گروه مذکور را تأیید کنند.در همین اثنا آزمایشات دیگری در ایالات متحده، ایتالیا، ژاپن و آلمان انجام پذیرفت اما هیچ کدام موفق به یافتن شواهدی که خالی از اتهام باشد و در عین حال به شواهدی مبنی بر وجود ذرات مادۀ تاریک (که تصور می شد بسیار فراوان باشند) دلالت نماید، نشدند.

              نحوۀ شکل گیری کهکشان ها چگونه بوده است؟

وایت می گوید: «ما توصیفی مصوّر و تصویر گونه از نحوۀ شکل گیری کهکشان ها در دست داریم که وضعیتی کلی را برای ما نمایان می سازد لکن این مورد از استحکام لازم بر خوردار نیست.»

توده های ماده در عالم نوپا از کجا آمده وچگونه این توده ها در دوران های بعدی به وسیله نیروی گرانشی تقویت شده و به کهکشان ها تبدیل شده اند؟ کیهان شناسان قادر به پاسخ گویی به این قبیل پرسشها نیستند اما بر سر این مطلب توافق دارند که توده های ماده ای که در سرتاسر دنیا پراکنده شده بودند در اثر گرانش حاصل از وجود خود، فرو ریخته اند و در همین حین پروتونها و نوترونها (که مجموعاً باریون نامیده می شوند) را در پی خود می کشند و موجب بالا رفتن دمای آنها می شوند. باریون های پر سرعت با یکدیگر برخورد کرده و انرژی از دست دادند. آنگاه (مانند سنگی در چشمه) در چشمه های گرانشی ته نشین گشتند. با توجه به موارد فوق، اگر چه مدل های سه بعدی کهکشانی، مدلِ حبابی عالم را به طریقی کلی مورد تأیید قرار می دهد لکن جزئیات مربوط به آن بسیار دشوار است و به آسانی قابل درک نیست.

اکنون سئوالی پیش روی ما قرا دارد مبنی بر اینکه آیا برخورد کهکشان های مارپیچی موجب ایجاد کهکشان های بیضوی می شود؟ اگرپاسخ ما به این پرسش مثبت باشد، مسئله دیگری که وجود دارد این است که چرا این دو نوع کهکشان ردّپای متفاوتی از خود بر جای می گذارند؟ به این دلیل که انجام محاسبات برای تعیین فواصل کهکشانی مستلزم صرف زمان زیادی است، پیشرفت های صورت گرفته در مسیر حل پرسش های فوق به کندی انجام شده است،لکن فعالیت های مداومی در این راستا انجام پذیرفته است گروهی انگلیسی-استرالیایی که مسئولیت تحقیق درباره قرمز گرایی کهکشان df2 رابر عهده دارند، فاصله بیش از دویست و بیست هزار کهکشان را به دست آورده اند و گروهی به نام SDSS نیز انتظار دارند که تا پایان سال 2005 میلادی که کاوش مذکور به مرحله مطلوبی می رسد نقشه ای سه بعدی از حدود یک میلیون کهکشان را تهیه کنند. لازم به ذکر است که گروه SDSS تا کنون فواصل بیش از دویست هزار کهکشان را محاسبه کرده اند. دوید وینبرگ اخترفیزیکدان دانشگاه ایالتی اوهایو می گوید: « فی الواقع، داده های مذکور می بایست در یافتن روزنی به سوی پاسخ این پرسش که کهکشان ها چگونه پدید آمده اند به ما کمک شایانی بکند.»

                     دلیل انباشتگی مادّه در عالم چیست؟

اگر جهان کاملاً متقارن می بود هیچ سیاره، ذره و یا بشری وجود نمی داشت، زیرا در چنین حالتی، عالم هستی دقیقاً به یک میزان توسط ذره ها و پادذره ها آکنده می گشت و آن گاه ذره ها و پادذره ها به سرعت منهدم می شدند و حاصل آن انتشار پرتو گاما می بود. چنین جهانی مملو از تشعشعات و فاقد هر گونه اتم می بود.

در هر حال، هیچ پادماده ای واقعاً در جهان حضور ندارد که البته توضیح چنین مطلبی برای نظریه پردازان مشکل است. انبساط و تورمی که مدنظر گات است (و پیشتر به آن اشاره شد) می بایست تأمین کننده مقادیر یکسانی از ماده و پادماده باشد.البته اگر مقدار ماده و پادماده دقیقاً به یک میزان می بود و موجب انهدام طرف مقابل می شد آن گاه دیگر نظریه پردازی وجود نمی داشت تا این فرضیه ها را ابراز نماید!

اکنون این سئوال پیش می آید که ماده چگونه توانسته از انهدام جان سالم به در ببرد؟ این احتمال وجود دارد که پادماده هنوز در جهان باقی باشد لکن مقیم نقطه ای از عالم است که آنقدر از ما دور است که نمی توان آن را مشاهده کرد. جاناتان فنگ فیزیکدان دانشگاه کالیفرنیا (ارواین) اشاره می کند: «می توان تصور کرد در جایی دیگر مواردی مانند پاد بشر و پاد کهکشان هایی وجود داشته باشد لکن این موضوع پیامدها و نتایجی در بر خواهد داشت که هنوز قابل درک نیست.»

احتمال دوم این که ما فرض کنیم عالم کاملاً متقارن است اما همین جهان متقارن پس از روی دادن انفجاربزرگ (مهبانگ) از اتفاقی به نام «فاجعۀ انهدام» احتراز کرده باشد و می توان برای استدلال چنین بیان کرد که علت این امر تمایل (اندک) قوانین فیزیک به سمت ماده است. همین اندک رجحان موجود، موجب خلق مقدار اندکی ماده اضافی شده است و جهانی که امروز می بینیم توسط همان بقایا ایجاد شده است.

در اواسط دهه 1960 جیمز کرونین و وال فیچ دو فیزیکدان آمریکایی در آزمایشگاه خود به نتایجی دست یافتند که همکارانشان را حیرت زده کرد. آنان درآزمایشات خود نشان دادند که در 2/0 درصد از مواردی که منجر به انهدام ذرات بنیادی خاصی می شود، تقــــــارن مورد انتظار رعایت نمی شود. پس از این آزمایش، کیهان شناسان بلافاصله این مطلب را مطرح کردند که احتمالاً نتایج به دست آمده از آزمایشات فوق می تواند توجیهی برای انباشتگی ماده در عالم باشد، لکن هنوز تا نیل به نتیجه قطعی راه درازی در پیش است.

جهان چگونه شکل گرفت؟

میان کیهان شناسان بر سر زمان شکل گیری عالم قابل رؤیت، این اجماع وجود دارد که جهانی که ما میتوانیم ببینیم، زائیدۀ رویدادی است که بین 13 تا 14 میلیارد سال پیش اتفاق افتاده است. در مدت یک میکروثانیه پس از واقعه مذکور، عالم سوپی بی اندازه داغ بوده که حاوی کوارک ها و دیگر ذرات عجیب بوده است.

در همان اثنا که این سوپ داغ در حال خنک تر شدن بود کوارک ها متراکم شدند و موجبات تشکیل پروتون ها و نوترون ها و همین طور ذراتی از این دست منجمله هادرون ها و مزون ها را فراهم کردند. هنگامی که جهان هستی در زمانی معادل یک ثانیه به بلوغی خاص رسیده بود، دیگر به جز نوترون ها ، پروتون ها،فوتون ها، الکترون ها و نوترینو ها چیز دیگری وجود نداشت. مجموعه ای از واکنش های هسته ای در دویست ثانیۀ بعدی، موجبات تشکیل هستۀ سه عنصر اولیه را که کوچکترین عناصر هستند فراهم ساخت.

امواج صوتی حاصل از پژواک مهبانگ که در شرف محو شدن بود، در درون سیال بی اندازه داغ و چگال جهان، که هنوز در نخستین دوره رشد خود بود، مانند موج درون یک دریاچه انتشار می یافت. یک گروه متراکم از الکترون های آزاد با بار منفی که توسط پروتون ها (که بار مثبت دارند) کشیده می شدند، در این مسیر فوتون ها در برخورد با ذرّات باردار مذکور، جمع آوری و محصور می شوند. در آن هنگام که جهان سیصد و هشتاد هزار سالگی خویش را پشت سر گذاشته بود به اندازه کافی سرد شده بود که اتم ها برای شکل گیری مجال پیدا کنند. این اتفاق موجب شد که فوتون های محصور، آزاد شوند و آنگاه روشنایی جهان هستی را فرا گرفت. فوتون های رها شده حامل اطلاعات در رابطه با نوسانات چگالی و دما در عالم نوپا در قالب الگویی از تغییرات درخشندگی بودند.

ستاره شناسان به این تابش باستانی که از دوران های نخستین حیات عالم بر جای مانده است (که البته نخستین بار توسط  پنزیاس و  ویلسون مشاهده گردید)، عبارت ریزموج پس زمینه ای کیهانی اطلاق می کنند.

هنگامی که ستاره شناسان تلسکوپ های ریزموج، مانند کاوشگر پس زمینه کیهانی و یا جایگزین آن (کاوشگر ناهمسانگردی موج)به نام ویلکینسون را به جهت خاصی نشانه رفتند و آنگاه دمای کهموج زمینه ای کیهانی را محاسبه کردند، تابشی را مشاهده کردند که دمایی در حدود 7/2 درجه سیلسیوس بالاتر از صفر مطلق داشت (یا به عبارتی 7/2 درجه کلوین). هنگامی که جهت مخالف را بررسی کردند مجدداً 7/2 درجه کلوین را به دست آوردند. البته نوساناتی هم وجود داشت که ناچیز بود و در حالت بیشینه به حدود یک واحد در صد هزار می رسد. هر انفجاری که موجبات یکنواختی کنونی عالم را فراهم آورده باشد کیهان شناسان راشیفتۀ خود می کند. حالتی که در آن گویی تمام اجزای عالم نوپا به یکدیگر مرتبط و متصل بوده است. حال سئوال اینجاست که چنین امری چگونه امکان پذیر است؟ آلن گات (1925 م)در حالی که در اواخر دهه 70 میلادی بر روی مسئله فوق درحال تـفکر و بررسی بود به درک حیرت انگیزی نائل شد که چنین بود: چه می شد اگر جهانی که امروز برای ما رؤیت پذیر است به شکل حباب بسیار کوچک و در عین حال فوق العاده یکنواختی پدیدارشده باشد و به ناگاه با چنان سرعتی منبسط شده که فرصتی برای تغییر و دگرگونی نیافته است.

نظریۀ تورّم گات نه تنها یکنواختی موجود در تابش زمینه کیهانی به میزان یک واحد از صد هزار را توضیح می دهد بلکه این فرض را مطرح می کند که وضعیت توده ای مورد نظر خود برخاسته از نوسانات کوانتومی واقع شده در طول مدت تورم است. کیهان شناسان بر این امر توافق دارند که نوسانات بسیار کوچک در عالم نوپا به وسیلۀ نیروی گرانشی تقویت شده است تا توده های بزرگی را که امروزه مشاهده می کنیم تشکیل بدهد، البته هنوز لازم است که تمامی جزئیات مورد بررسی و تحلیل قرار گیرد.

در ضمن نظریۀ گات پیش بینی قابل آزمایشی را بیان می دارد که چنین است: جهانی که به صورت حبابی متورم شده است، در اصطلاح کیهان شناختی تخت به نظر می رسد. تخت به این معنی است که در یک فضای تخت هرگز دو خط موازی یکدیگر را قطع نمی کنند حتی اگر آن دو تمامی عالم را بپیمایند. در سالهای اخیر ستاره شناسان با محاسبۀ اندازه های زاویه ای تغییراتِ تابش زمینۀ کیهانی که البته بسیار کم است،بارها (و اکنون در موسسه فناوری ماساچوست) پیش بینی گات را مورد آزمایش قرار داده اند. در هر بار آزمایش، آنان، به نتیجه ای به جز تخت بودن عالم هستی دست نیافـتند. مارتین وایت اخترفیزیکدان دانشگاه برکلی (کالیفرنیا) می گوید: مورد مذکور ساده ترین راه حلی است که می توان برای معادله اینشتین ارائه کرد لکن نمی تواند جهان را به طور دقیقی توضیح دهد هیچکس بر این امر وقوف کامل ندارد که چه چیزی موجبات پیشروی این تورم را فراهم کرده است. فیزیکدان ها لیست طویلی از مدل ها را برای عالم در حال انبساط پیشنهاد کرده اند ولی اغلب این راه حل ها پایه و اساس کاملاً فیزیکی ندارند و برای سهولت کار از یک سری ملاحظات و حذفیات ریاضی نیز در آنها استفاده شده است.

ادوارد راکی کولب،اخترفیزیکدان شتابدهندۀ فرمی می گوید: «پس از بررسی تمامی تئوری های موجود درباره مبحث تورم و انبساط عالم به این نتیحه می رسیم که هنوز نظریه ای کامل در این مورد در اختیار نداریم.

                جهان هستی در چند بُعد خلاصه می شود؟

فی الواقع به جز در نمایش های شعبده بازی هیچ کس یک خرگوش را از یک کلاه خالی بیرون نمی آورد، برای ما که در جهانی سه بعدی زندگی می کنیم. مگر نه؟ ولی شاید هم این طور نباشد. فیزیکدان ها به طور سنتی عالم هستی را با بهره گیری از چهار بُعد ترسیم و تفسیر می کنند: سه بعد فضایی آشنا و دیگری بعد زمان. مدل مذکور به ما کمک می کند تا برای همه چیز توضیح و تفسیری داشته باشیم، از خمیدگی نور ستارگان در هنگام عبور از کنار خورشید گرفته تا شکل گیری سیاهچاله ها. اکنون فیزیکدانان به این مطلب می اندیشند که احتمالاً باید چند بعد فضایی دیگر را به سیستم کنونی بیفزایند. مسئلۀ سلسله مراتب موجبات تحریک فیزیکدانان را فراهم می سازد. به بیان ساده تر آنان نمی دانند که چرا نیروی جاذبه گرانشی به شدت از سه نیروی بنیادین دیگر یعنی الکترومغناطیس، نیروی ضعیف و نیروی قوی، ضعیف تر است. دو فیزیکدان به نام های لیزا راندال از مؤسسۀ فناوری ماساچوست در کمبریج و رامان ساندرام از دانشگاه جان هاپکینز در بالتیمور (مریلند) تفسیری ارائه کرده اند که بر طبق آن بعد دیگری به ابعاد کنونی اضافه می شود. در مدلی که آن دو ارائه دادند ما در دنیای چهار بعدی زندگی می کنیم و ذرّات گراویتون که حامل نیروی گرانشی هستند، در بعدی دیگر واقع اند. اختلافی کوچک در بعد پنجم، میان این دو جهان، موجب کاهش چشمگیر نیروی گرانشی می شود. نظریه پردازانِ تئوری ریسمان حتی از این هم فراتر می روند. آنها چهار نیروی بنیادین فیزیک را در یک مدل یازده بعدی یکپارچه می سازند، که در آن، حلقه های بسیار کوچک و قطعات ریسمانی، بنیادی ترین ذرات هستند. اما حتی خوش بین ترین نظریه پردازان تئوری ریسمان نیز تردید دارند که در آیندۀ نزدیک بتوانند این ریسمان ها را مشاهده کنند. نظریۀ مذکور پیش بینی می کند که این ریسمان ها 100 میلیون میلیارد برابر کوچکتر از ریزترین ذرات زیراتمی هستند (منظور ذراتی است که توسط نیرومند ترین شتاب دهنده های ذرات ایجاد شده اند.) اما در این بین شواهدِ دال بر بعدپنجم می تواند بسیار زودتر به دست ما برسد. راندال و ساندرام پیش بینی می کنند که شتابدهنده بزرگِ هادرون، واقع در جنوا که قرار است در سال 2007 شروع به کار کند می تواند انرژی کافی را برای نفوذِ یک گراویتون به دنیای ما فراهم سازد.

سياهچاله‌ها

‌اين اجرام مرموز و تاريك، در گذشته‌اي نه‌چندان دور كاملاً‌ ناشناخته بودند اما شناخت بيشتر آنها در چند دههِ اخير دري به سوي دنيايي از معماها گشوده است. امروزه سياهچاله‌ها را اجرامي مي‌شناسيم كه وجود فيزيكي دارند. اتفاقاتي كه بين اين اجرام و محيط اطراف آنها رخ مي‌دهد، پديده‌هاي فراواني را در فضا ايجاد مي‌كنند. مقياس فضايي و زماني اين رويدادها بستگي به جرم سياهچاله دارند و تمام آنها باتوجه به مفاهيم فيزيكي يكساني قابل توجيه‌اند. اخترفيزيك امروز بيان مي‌كند كه بازمانده‌هاي ستاره‌اي، كه جرمي بيش از ۳ تا ۴ برابر جرم خورشيد دارند،‌سياهچاله هستند. به‌طور تخميني مي‌توان گفت كه در كهكشان راه شيري حدود ۱۰۰ ميليون سياهچاله وجود دارد. اين سياهچاله‌ها، در هنگام تولد از رُمبِش هسته ستاره‌اي پُرجِرم كه در حال مرگ است، تابشي بسيار شديد از پرتو گاما از خود ساطع مي‌كنند. در سال‌هاي اخير اخترشناسان پي برده‌اند كه انفجارهاي ابرنواختري با چنين تابش‌هاي گامايي (نوعي ازGRB ‌ها يا درخشش‌هاي گاما) مرتبط و هم‌منشأ هستند. به اين ترتيب رمبش هسته، براي تبديل به سياهچاله،‌تابش شديد گاما و انفجار ابرنواختري در مواردي پديده‌هايي مرتبط‌اند.

دنباله‌دارها مناظر باشكوهي در آسمان شب‌اند و ماهيت آنها همواره موضوعي چالش‌برانگيز در تاريخ نجوم بوده است. امروز مي‌دانيم اين كوه‌هاي يخ سرگردان در فضاي منظومه شمسي خاستگاهي در دوردست‌هاي منظومه دارند و با نزديك شدن به خورشيد دُمي بلند از ذرات از آنها شكل مي‌گيرد اما زماني نه‌چندان دور آنها پديده‌هايي جوّي تصور مي‌شدند.

بِراهه در نخستين سال قرن هفدهم ميلادي درگذشت؛ قرني كه طي آن برخي از بزرگ‌ترين اختراعات و اكتشافات تاريخ اخترشناسي روي داد: تلسكوپ اختراع شد، قمرهاي جديد كشف شدند، حلقه‌هاي زحل و لكه‌هاي خورشيد رصد شدند، كِپلر قانون‌هاي گردش سيارات را كشف كرد، حسابان اختراع شد، نيوتن بنياد مكانيك سماوي را پِي‌ريخت، و سرانجام دقت اندازه‌گيري زاويه‌اي به ۱۵ ثانيهِ قوس رسيد كه نسبت به‌پايان قرن شانزدهم چهار برابر شده بود. نظريه‌پردازي دربارهِ دنباله‌داران هم از همهِ اينها تأثير پذيرفت، تا اين كه نيوتن، در اواخر قرن هفدهم، نقطهِ عطف ديگري در تاريخ نظريهِ دنباله‌داران پديد آورد.

تقريباً در سراسر قرن هفدهم حركت و ماهيت دنباله‌داران دو روي يك سكّه تلقي مي‌شدند: اگر دنباله‌دار حركتي مُستَدير داشت جزء اجرام پايندهِ سماوي بود و اگر حركتش مستقيم بود در زُمرهِ اجرام ناپايداري قرار مي‌گرفت كه دفعتاً در فضاي اَثيري پديد مي‌آمدند و به‌همان صورت از بين مي‌رفتند. به‌همين سبب بود كه يافتن چگونگي حركت دنباله‌داران اولويت اِنكارناپذيري داشت و براي برآوردن اين نياز مسابقه‌اي ناخواسته بين اخترشناسان رصدگر، رياضيدانان، و سازندگان ابزارهاي رصد در جريان بود.

بعد از بِراهه نخستين اخترشناساني، كه آوازه‌شان در اروپا پيچيد، گاليله و كپلر بودند. گاليله كه يكي از بنيانگذاران انقلاب علمي در قرن هفدهم شمرده مي‌شود نظريه‌اي كاملاً ارسطويي در مورد دنباله‌داران داشت. او گرچه نمي‌توانست مُنكِر اندازه‌گيري‌هايي باشد كه دنباله‌داران را در خارج از جوّ زمين قرار مي‌داد، به‌سماوي بودن آنها اعتقاد نداشت. به‌عقيدهِ گاليله، بخار و دُخانِ برخاسته از زمين مستقيم به‌آسمان و حتي به‌ فضاي ميان­‌سياره‌اي صعود مي‌كرد. سپس نور خورشيد بعد از برخورد به‌اين توده بازتابيده مي‌شد اما، چون نور بازتابيده از جوّ زمين عبور مي‌كرد، ناخالصي‌هاي جوّ سبب مي‌شد كه اين نور بازتابيده دچار شكست شود. اين شكست نور به‌صورت دنبالهِ دنباله‌دار ديده مي‌شد.

گاليله در نظريهِ خود تلاش كرد همهِ پديده‌هاي مربوط به‌دنباله‌داران را توجيه كند: ظهور ناگهاني دنباله‌داران با رقيق شدن تصادفي بخارات و صعود آنها توجيه شد، پاد-‌خورشيدي بودن دنباله با تابش خورشيد، زَوال تدريجي دنباله داران با دورتر شدن آنها، و غير‌تَناوبي بودن دنباله‌داران با حركت مستقيم‌الخط‌شان ربط داده شد.

كپلر، اما، نظريه‌اي كاملاً متفاوت داشت. به‌عقيدهِ او دنباله‌داران اجرامي سماوي بودند اما مانند سيارات و ستارگان حركت مستدير نداشتند بلكه در مسيرهاي مستقيم حركت مي‌كردند. به‌همين سبب در تمام نوشته‌هاي كپلر، در مورد قوانين حركت سيارات، اثري از دنباله‌داران به‌چشم نمي‌خورَد. نظر كپلر در مورد ماهيت دنباله‌دارها طي ساليان تغيير كرد. او در سال‌هاي آغازين قرن هفدهم فكر مي‌كرد كه جسم دنباله‌داران مانند گويي شيشه‌اي است كه نور خورشيد را مي‌شكند و پرتوهاي شكسته به‌صورت دنباله‌دار ديده مي‌شوند. اما بعد در مقابل اين سؤال قرار گرفت كه پرتوهاي شكسته بايد بازتابيده شوند تا قابل روِيت گردند. اگر شكست نور از بدنهِ دنباله‌داران در ميان اِتِر (ماده‌اي كه تصور مي‌شد فضا از آن تشكيل شده است) صورت مي‌گيرد چگونه اِترِ خالص نورِ شكسته را به‌ناظر زميني باز مي‌تاباند؟ بعدتر، در دهه دوم قرن هفدهم، كپلر نظريه‌اي را پَروَراند كه بخشي از آن بي‌شباهت به‌نظريهِ امروزين دنباله‌داران نيست. به‌اعتقاد او دنباله‌داران بر اثر تجمع ناخالصي‌هاي اِتِر پديد مي‌آيند. مادهِ دنباله‌دار نه آن‌قدر سخت است كه نور از آن نگذرد و نه آن‌قدر شفاف كه نور به‌راحتي در آن سِير كند. وقتي پرتوهاي خورشيد به‌مادهِ دنباله‌دار برخورد مي‌كنند ذراتي از آن را در فضاي اِترِي آسمان مي‌پَراكَنند. سپس نور بازتابيده از اين ذرات به‌صورت دنباله جِلوه مي‌كند و به‌همين سبب دنباله همواره در خلاف جهت خورشيد گسترش مي‌يابد.

كپلر معتقد بود به‌‌تعداد ماهيان اقيانوس‌ها دنباله‌دار در آسمان وجود دارد، و هدف خالِق از پديد آوردن آنها، باز-توزيع ناخالصي‌هاي اِتِر است. اگر اين ناخالصي‌ها انباشته مي‌شدند رفته‌رفته لايه‌اي تشكيل مي‌دادند كه مانع رسيدن نور خورشيد و ستارگان مي‌شد. اما دنباله‌داران، كه از تجمع چنين ناخالصي‌هايي پديد مي‌آيند، حركت مي‌كنند و به‌تدريج ناخالصي‌ها را در همه جا مي‌پراكنند.

زماني كه كپلر صورت نهايي نظريهِ دنباله‌داران خود را تنظيم مي‌كرد، فيلسوفي ديگر نه‌تنها طرحي براي ساز‌وكار دنباله‌داران، بلكه نظريه‌اي براي كاركرد كل عالم پِي مي‌ريخت. در نظر رِنه دِكارت (۱۶۵۰-۱۵۹۶)، فيلسوف فرانسوي، دنباله‌داران همان سرگذشتي را داشتند كه كوتوله‌هاي سفيد در نجوم امروز دارند

Nebulae:
Supernova Remnants:
M1: The Crab Nebula
Planetary nebulae:
M27: The Dumbbell Nebula
M57: The Ring Nebula
M76: The Little Dumbell, Cork, or Butterfly Nebula
M97: The Owl Nebula
Diffuse nebulae:
M8: The Lagoon Nebula, diffuse nebula (+ open cluster)
M17: The Omega Nebula(also: The Swan, Horseshoe, or Lobster Nebula)
M20: The Trifid Nebula
M42: The Orion Nebula
M43: de Mairan's Nebula (Part of the Orion Nebula)
M78 (a diffuse reflection nebula)
Clusters:
Open clusters:
M6: The Butterfly Cluster
M7: Ptolemy's Cluster
M11: The Wild Duck Cluster
M16: Cluster associated with the Eagle or Star Queen Nebula IC 4703
M18
M21
M23
M25
M26
M29
M34
M35
M36
M37
M38
M39
M41
M44: Praesepe, the Beehive Cluster
M45: Subaru, the Pleiades (the Seven Sisters)
M46
M47
M48
M50
M52
M67
M93
M103
Globular clusters:
M2
M3
M4
M5
M9
M10
M12
M13: Great Hercules Globular Cluster
M14
M15
M19
M22
M28
M30
M53
M54
M55
M56
M62
M68
M69
M70
M71
M72
M75
M79
M80
M92
M107
Galaxies:
Spiral galaxies:
M31: The Andromeda Galaxy (type Sb)
M33: The Triangulum Galaxy (type Sc)
M51: The Whirlpool Galaxy (type Sc)
M58 (type Sb/SBb or Sab(s)II)
M61 (type Sc, or SAB(rs)bc)
M63: The Sunflower Galaxy (type Sb or Sbc)
M64: The Blackeye Galaxy (type Sb or Sab)
M65
M66
M74
M77 (type Sb, a Seyfert 2 galaxy)
M81: Bode's Galaxy (or Bode's Nebula, type Sb)
M83: The Southern Pinwheel Galaxy
M88
M90
M91
M94
M95
M96
M98
M99
M100
M101: The Pinwheel Galaxy
M104: The Sombrero Galaxy (type Sa)
M106
M108
M109
Lenticular (S0) galaxies:
M84
M85
M86
M102 may be (!) the Spindle Galaxy NGC 5866
Elliptical galaxies:
M32: Satellite galaxy of the Andromeda Galaxy, M31
M49
M59
M60
M87: Virgo A, the central galaxy in the Virgo cluster
M89
M105
M110: Satellite galaxy of the Andromeda Galaxy, M31
Irregular Galaxies:
M82: The Cigar Galaxy
Others:
Though real Messier objects, these are actually no deep sky objects at all:
M24: Milky Way Patch (star cloud, `Delle Caustiche'); containing open cluster NGC 6603
M40: Double Star, Winnecke 4 (WNC 4)
M73: System or Asterism of 4 Stars

  استيون هاوكينگ
از خصايص انسان، قدرت پرسش و پژوهش اوست . پرسش با پيدايش انسان تولد يافت. طبيعت جهان و وجود آفرينش همواره مورد سئوال بشر بوده و هست . جهان از كجا آمده ؟ چگونه و چرا شروع شده ؟ آيا زمان را آغازي بوده است ؟ پايانش چگونه خواهد بود؟
اين سئوالات هاوكينگ را گير انداخته بود . او در سال 1982 بعد از پايان يك سخنراني در دانشگاه هاروارد تصميم به نوشتن كتابي درباره مكان - زمان گرفت.

هاوكينگ كيست؟
هاوكينگ در بحبوحه جنگ جهاني دوم و درست 300 سال پس از مرگ گاليله در 8 ژانويه 1942 در اكسفورد انگلستان متولد شد . وقتي كه هشت ساله بود به همراه خانواده اش به سنت آلبانس كوچ كرده و در آنجا تا كلاس 11 را ادامه داد و سپس به كالج دانشگاه آكسفورد رفت . او علاقه مند بود تا در رشته رياضيات و فيزيك ادامه تحصيل بدهد . ولي پدرش اصرار داشت كه پزشكي را انتخاب كند و سرانجام فيزيك را انتخاب كرد .
در حين تحصيل و گرفتن درجه دكتراي جهان شناسي به بيماري لوگريك (مرض هسته فقرات) دچار شد ، پزشكان پيش بيني مي كردند كه بيش از دو سال نمي تواند دوام بياورد . بيماري ابتدا رشد سريع داشت، در چنان شرايطي به قول خودش " ادامه پژوهش زياد معني نداشت زيرا كه انتظار به پايان رساندن دكترا برايم نبود " به هر حال بيماري پس از مدتي رشد نزولي يافت و او زندگي معمولي را با تحصيل ادامه داد.
از كشفيات بزرگ پروفسور هاوكينگ نشر پرتو از حفره سياه در 1972 و پيشنهاد بي مرزي در 1982 ميباشد
پروفسور هاوكينگ 12 درجه افتخاري دارد، وي صاحب مدالها و افتخارات فراواني است و عضو جامعه سلطنتي انگلستان و آكادمي علوم ايالات متحده مي باشد
او فاقد هر گونه تحركی است. نه مي تواند بنشيند نه برخيزد. نه راه برود. حتي قادر نيست دست و پايش را تكان بدهد يا بدنش را خم و راست كند. از همه بدتر توانايي سخن گفتن را نيز ندازد. زيرا عضلات صوتي او كه عامل اصلي تشكيل و ابراز كلمات اند مثل 99 درصد بقيه عضلات حركتي بدنش در يك حالت فلج كامل قرار دارند. مشتي پوست و استخوان است روي يك صندلي چرخدار كه فقط قلبش و ريه هايش و دستگاه هاي حياتي بدنش كار مي كنند و بخصوص مغزش فعال است. يك مغز خارق العاده كه دمي از جستجو و پژوهش و رهگشايي بسوي معماها و نا شناخته ها باز نمي ماند
پروفسور هاوكينگ از برجسته ترين متفكران بعد از انيشتين ، درگير كنكاش ، پژوهش و اختراع نظريه متحدي است كه بتواند كل جهان از كوچكترين ذره اش گرفته تا بزرگترين كهكشانش را تبيين و تفسير كند.

پروفسور هاوكينگ دو كتاب مشهور به نامهاي " تاريخ زمان" و"حفره سياه و دنياي كوچولو" دارد. وي به همراه دخترش در حال نوشتن كتابي در مورد كهكشانها براي كودكان مي باشد.
استيفن هاوكينگ 64 ساله، استاد دانشگاه كمبريج و وارث كرسي تدريس سر آيزاك نيوتون و پل ديراك (معمار مكانيك كوانتوم نسبيتي) است.

ماه گرفتگی بعدی 5 سال دیگردر ایران قابل روئیت خواهد بود

نوشته زير اگر چه كمي دشوار است اما نوشته گرانبهايي ميباشد.

 به نوشته ی فارسی و هندسه پير كهني مي نگريم . كه به پرسش اينكه ظرف آبي [ تشت بزرگي ] بر سر منار و ته چاه كدام آب بيشتري مي گيرد ؟!

محمد قاضي بن كاشف الدين در دفتر خودكه به نام تحفه عباسيه ناميده و در سال 1062 قمري(1030 خورشيدي) نوشته شده و در کتابخانه خطی آستانه ميباشد ، در مسئله سيوم چنين آورده است :

«  و چون سطح آب و زمين بمنزله يك كره واحداند بحسب حس كه مركز آن مركز عالمست پس ظرف آب در هر مكان كه بوده باشد چون آب با طبيعت اصليه خود محلي باشد اقتضا ميكند كه سطح ظاهر او مستدير حقيقي و قطعهء از كره حقيقيه باشد كه مركز او مركز عالم باشد و برين اصل جمهور محققين اين فرع لطيف غريب گرفته اندكه هر ظرفي در سر منار ابرا كمتر ميگيرد از آنچه در قعر چاه بگيرد بيانش انكه چون سطح محدب اب در هر موضعي قطعه ايست از سطح كره كه مركز او مركز عالم است پس هر چند ظرف بمركز عالم نزديكتر (باشد) است چون قعر چاه سطح محدب آب بر سطح كره صغيره است در نصف قطرش اصغر است و هر چند از مركز عالم دور تر باشد چون راس مناره سطح محدب او از كره عضيمه است و نصف قطرش اعظمست و هر چند كره كوچكتر است و نصف قطرش اصغر است حديه آن كره اعضمست از كره عظيمه كه نصف قطرش اعظم است باين معني كه چون قطعهء از كره عظيمه و صغيره بر يك وتر و يك سطح قاعده فرض كنيم و قطعه آنكره عظيمه از نصف محيط كمتر باشد حديه قطعه صغيره بيشتر است از حديه قطعه عظيمه بلكه حديه قطعه عظيمه در بيان حديه قطعه صغيره مي افتد چون وتر بر وتر و قاعده بر قاعده منطبق شود و تشكيل و تخيل اين را در دايرهء كنيم تا كره را بر آن قياس كنند ... »

 در كنار همين برگ نويسنده با خط خوش فارسي و به رنگ سرخ نوشته است .

« بيان آنكه حديه كره صغيره بيشتر است از حديه كره كبيره »

نوشته بالا اگر چه كمي دشوار است اما نوشته گرانبهايي ميباشد . درين نوشته رويه ي آب در تشت ، كروي گرفته شده است [ تشت بزرگي را پندار كنيد ] و مركز كمان رويه ي آب را ، به مركز عالم يا مركز زمين كشانده است و آنرا در كشش كره عالم دانسته است . [ مانند رويه درياها ] . و چون پهناي تشت در سر منار و ته چاه يكي مي باشد كمان دايره هاي رويه آب درون آن دو جايگاه با هم گوناگون مي گردد . چون شعاعِ كمان رويه آب در ته چاه كوچك تر است ، از  شعاعِ كمان رويه آب در سر منار ،و آب بيشتري را مي گيرد .

پير كهن ما در پي نوشته خود به چندين روش هندسي به بررسي پرداخته است . و يك هندسه از هندسه دفتر را درينجا مي توان ديد .

[ آيا قانون دوم انيشتن با اين نوشته برابري مي كند ! ] در قانون دوم انيشتن آمده است كه اگر نورستاره اي از كنار كهكشاني بگذرد كماني مي شود و پس از آن به ما مي رسد  . و اگر پشت كهكشاني هم باشد ، به سبب كماني شدن نور آن ميتوانيم آنرا ببينيم .  چنانچه ، مركز كهكشان و مركز عالم نوشته بالا را يكي گرفته و كمان رويه آب را باكمان گذر نور ستاره از كنار كهكشان يكي بگيريم قانون انيشتن  و نوشته كاشف الدين يكي مي شود !

نوشته بالا كار در سر منار و ته چاه را در گذشته دور براي ما به يادگار گذاشته است . اين نوشته بينش پيران كهن ما را در آن جايگاه ها نشان مي دهد .

هندسه بالا يكي از هندسه هاي پير كهن ما كاشف الدين است كه:

1.                    پرهون(دايره) پر رنگ ( ا ، ب، ج ، د) نشان دهنده رويه آب تشت است به پهناي لبه آن كه برابر ( ه ، و ) مي گردد .

2.                    رويه اين پرهون كه در ته چاه پندار مي گردد بنا به آبي كه در آنست كماني را مي پيمايد كه از مركز عالم [ زمين ] مي گذرد . و چون شعاع آن در ته چاه به مركز عالم نزديكتر است . و كمتر از شعاع سر منار است . [ اين شعاع به انداره دوري ته چاه با سر منار كمتر است ] .

3.                     خط پنداري ( ه ، و ) را برابر پهناي تشت مي گيريم .

4.                    چون در سر منار شعاع تشت از مركز عالم دور تر است . شعاع آن از شعاع پرهون ته چاه بيشتر مي گردد .

5.                     پرهون دوم ( ز، ح ، ط ، ي )كه از ( ه ، و ) گذشته است . شعاع بيشتري از پرهون نخست دارد . و به پندار مانند اينست كه كمان رويه آن به مركر عالم گذشته است .

6.                    چون رويه تشت در هر دو جايگاه يكي است پس برابري ( ه ، و )  در هر دو پرهون درست است .

7.                    اكنون اگر دو كمان بالاي رويه تشت را با هم به سنجيم . مي بينيم كه كمان پر رنگ تر ( و ، ه ، ا ) بزرگتر از كمان

 ( و ، ه ، ي ) است .

8.                    سطح پيموده شده ي كمان ( و ، ه ، ا ) آب تشت در ته چاه را مي نماياند و بزرگتر از سطح كمان پيموده شده ( و ، ه ، ي ) است .

9.                    پس تشت در ته چاه با پرهوني به شعاعِ كمتر از سرِ منار آبِ بيشتري مي گيرد . [ پژوهشگران مي توانند به بررسي بيشتر اين نوشته  در آستان قدس به پردازند.]

اگر به اين انديشه در آييم كه اگر ما بر روي يك كاغذی بر روی ميز خود دو خط مي كشيم و مي گويم كه با هم موازي و هم راستا مي باشند وهيچ گاه با همديگر برخورد نمي كنند . آيا درست است يا نه  ؟!

 پاسخي كه براي آن ميتوان يافت اينست كه كاغذ و رويه ميز كار  ما در كمان زمين واقع است پس آن دوخط مي توانند در قطبهای زمين با هم بر خورد كنند و بهم برسند،که مانند مدار های طولی زمين ميباشد!

اگر ما به بالاي سر خودنگاهي بياندازيم مي بينيم كه آسمانِ  شب و روز مانندِ يك جامِ واژگون بر روي سر ما است  . و اگر به دوستِ روبروي خود بنگريم مي بينيم كه آفريدگار همه يِ تنِ مردم را كماني آفريده است  . و تنِ  جانوران ، گلها  و بسياري از پيرامون ما كماني آفريده شده است   ؟!

پيران و پدرانِ ما سازه هايِ كهن را بيشتركماني مي ساخته اند  و هميشه کمانی مي انديشيده اند؟!

از زماني كه به ما درس دادند كه فرض مي كنيم كه از يك نقطه تنها يك خط هم راستاي خط ديگر مي توان كشيد و هندسه ما را بر آن پايه ريزي كردند ، كمان و گنبد و قوس از انديشه ي  ما دور گشت  ؟!

از نوشته هاي بيروني خوارزمي آورده شده است كه :

 «  پاره خط كوچكي از يك خط منحني تقريبا بصورت خط راست مي باشد و هر چه اين پاره خط كوچكتر باشد به خط راست نزديكتر است و در پايان مي توان آنرا هم جزيي از خط مستقيم و يا جزيي از خط منحني دانست ، و در واقع خط منحني با مماس خود در هر نقطه از نظر تماس باهم يكسان است.

 و با چنين كيفيتي است كه ابو ريحان ديناميسمي را مطرح مي كند كه با هر نقطه از نيروهاي طبيعي مماس مي باشد ولي اين نقاط در كليت مساله بجز ، جزيي از يك حالت كلي كه در حقيقت تصوير ذهني ناشي از حالت وقوف لحظه اي ، در حركتي ، كه منحني را ايجاد كرده است نمي باشد . »

Answered by: Anton Skorucak, M.S. Physics, PhysLink.com Editor

Can anything travel faster than the speed of light? "No," is what Albert Einstein would likely say if he was alive today -- and he would be the man to ask, because scientists have been taking his word for it ever since the early 20th century.

According to Einstein's theory of special relativity, published in 1905, nothing can exceed the speed of light. That speed, explained Einstein, is a fundamental constant of nature: It appears the same to all observers anywhere in space.

The same theory says that objects gain mass as they speed up, and that speeding up requires energy. The more mass, the more energy is required. By the time an object reached the speed of light, Einstein calculated, its mass would be infinite, and so would the amount of energy required to increase its speed. To go beyond the infinite is impossible.

One hundred years of testing have only reinforced what Einstein wrote, said Donald Schneider, professor of astronomy and astrophysics at Penn State. "There is no experiment that has contradicted special relativity. We have accelerated sub-atomic particles to well over 99 per cent of the speed of light, but not equal to or exceeding the speed of light.

"Theoretically, strange things happen when you exceed the speed of light," Schneider added. Time travel, for one thing, and a breakdown in cause and effect. Schneider uses an example of hitting a target with a gun that shoots bullets faster than the speed of light. "Some observers would see the bullet hit the target before they saw the shooter fire the gun," he said. "Since one of the guiding principles of relativity is that all physical laws are the same to all observers, this violation of causality would be a big problem."

Another oddity: tachyons. In 1967, Gerald Feinberg, a physicist at Columbia University, proposed the existence of these faster-than-light particles. In their mirror world above the light-speed barrier, tachyons would require infinite energy to slow down to the speed of light.

Other concepts that have popped up include "wormholes" -- shortcuts through space-time that would permit point-to-point travel faster than light -- and "warp drives," a kind of bubble created in space in which relativity wouldn't apply.

Although they have become staples of science fiction, tachyons, worm holes and warp drives remain speculation, and many physicists dismiss their significance. There is, however, at least one real-world example of superluminal (i.e., faster-than-light) travel. It occurs when light passes through water.

In this dense medium, Schneider explained, light is slowed to three-fourths of its speed in a vacuum. In a nuclear reactor, charged particles flying off the radioactive rods through the water they are submerged in exceed this reduced speed.

Because these particles contain an electric charge, they emit energy, called Cherenkov radiation. Any particles they bump into become radioactive, giving the water a characteristic blue glow.

"It's not at all exotic," Schneider said. "Every time you look at the water in a nuclear reactor, the bluish glow you see is radiation produced by charged particles moving faster than the speed of light in the water."

Still, slowing light down in order to beat it is cheating, Schneider conceded. And although he's not closing his mind to the possibility that relativity will one day be amended, for now, he said, Einstein's theory is the final word.

کتابهاي نجومي

در اين صفحه ليست مهمترين کتابها در زمينه نجوم عمومي و آماتوری در اختيار علاقه مندان به اين علم قرار مي گيرد.

ليست كتابهاي نجومي:

Toos Sky

  جهان چگونه شکل گرفت؟

میان کیهان شناسان بر سر زمان شکل گیری عالم قابل رؤیت، این اجماع وجود دارد که جهانی که ما میتوانیم ببینیم، زائیدۀ رویدادی است که بین 13 تا 14 میلیارد سال پیش اتفاق افتاده است. در مدت یک میکروثانیه پس از واقعه مذکور، عالم سوپی بی اندازه داغ بوده که حاوی کوارک ها و دیگر ذرات عجیب بوده است.

در همان اثنا که این سوپ داغ در حال خنک تر شدن بود کوارک ها متراکم شدند و موجبات تشکیل پروتون ها و نوترون ها و همین طور ذراتی از این دست منجمله هادرون ها و مزون ها را فراهم کردند. هنگامی که جهان هستی در زمانی معادل یک ثانیه به بلوغی خاص رسیده بود، دیگر به جز نوترون ها ، پروتون ها،  فوتون ها، الکترون ها و نوترینو ها چیز دیگری وجود نداشت. مجموعه ای از واکنش های هسته ای در دویست ثانیۀ بعدی، موجبات تشکیل هستۀ سه عنصر اولیه را که کوچکترین عناصر هستند فراهم ساخت.

امواج صوتی حاصل از پژواک مهبانگ که در شرف محو شدن بود، در درون سیال بی اندازه داغ و چگال جهان، که هنوز در نخستین دوره رشد خود بود، مانند موج درون یک دریاچه انتشار می یافت. یک گروه متراکم از الکترون های آزاد با بار منفی که توسط پروتون ها (که بار مثبت دارند) کشیده می شدند، در این مسیر فوتون ها در برخورد با ذرّات باردار مذکور، جمع آوری و محصور می شوند. در آن هنگام که جهان سیصد و هشتاد هزار سالگی خویش را پشت سر گذاشته بود به اندازه کافی سرد شده بود که اتم ها برای شکل گیری مجال پیدا کنند. این اتفاق موجب شد که فوتون های محصور، آزاد شوند و آنگاه روشنایی جهان هستی را فرا گرفت. فوتون های رها شده حامل اطلاعات در رابطه با نوسانات چگالی و دما در عالم نوپا در قالب الگویی از تغییرات درخشندگی بودند.

ستاره شناسان به این تابش باستانی که از دوران های نخستین حیات عالم بر جای مانده است (که البته نخستین بار توسط  پنزیاس و  ویلسون مشاهده گردید)، عبارت ریزموج پس زمینه ای کیهانی اطلاق می کنند.

هنگامی که ستاره شناسان تلسکوپ های ریزموج، مانند کاوشگر پس زمینه کیهانی و یا جایگزین آن (کاوشگر ناهمسانگردی موج)به نام ویلکینسون را به جهت خاصی نشانه رفتند و آنگاه دمای کهموج زمینه ای کیهانی را محاسبه کردند، تابشی را مشاهده کردند که دمایی در حدود 7/2 درجه سیلسیوس بالاتر از صفر مطلق داشت (یا به عبارتی 7/2 درجه کلوین). هنگامی که جهت مخالف را بررسی کردند مجدداً 7/2 درجه کلوین را به دست آوردند. البته نوساناتی هم وجود داشت که ناچیز بود و در حالت بیشینه به حدود یک واحد در صد هزار می رسد. هر انفجاری که موجبات یکنواختی کنونی عالم را فراهم آورده باشد کیهان شناسان راشیفتۀ خود می کند. حالتی که در آن گویی تمام اجزای عالم نوپا به یکدیگر مرتبط و متصل بوده است. حال سئوال اینجاست که چنین امری چگونه امکان پذیر است؟ آلن گات (1925 م)در حالی که در اواخر دهه 70 میلادی بر روی مسئله فوق درحال تـفکر و بررسی بود به درک حیرت انگیزی نائل شد که چنین بود: چه می شد اگر جهانی که امروز برای ما رؤیت پذیر است به شکل حباب بسیار کوچک و در عین حال فوق العاده یکنواختی پدیدارشده باشد و به ناگاه با چنان سرعتی منبسط شده که فرصتی برای تغییر و دگرگونی نیافته است.

نظریۀ تورّم گات نه تنها یکنواختی موجود در تابش زمینه کیهانی به میزان یک واحد از صد هزار را توضیح می دهد بلکه این فرض را مطرح می کند که وضعیت توده ای مورد نظر خود برخاسته از نوسانات کوانتومی واقع شده در طول مدت تورم است. کیهان شناسان بر این امر توافق دارند که نوسانات بسیار کوچک در عالم نوپا به وسیلۀ نیروی گرانشی تقویت شده است تا توده های بزرگی را که امروزه مشاهده می کنیم تشکیل بدهد، البته هنوز لازم است که تمامی جزئیات مورد بررسی و تحلیل قرار گیرد.

در ضمن نظریۀ گات پیش بینی قابل آزمایشی را بیان می دارد که چنین است: جهانی که به صورت حبابی متورم شده است، در اصطلاح کیهان شناختی تخت به نظر می رسد. تخت به این معنی است که در یک فضای تخت هرگز دو خط موازی یکدیگر را قطع نمی کنند حتی اگر آن دو تمامی عالم را بپیمایند. در سالهای اخیر ستاره شناسان با محاسبۀ اندازه های زاویه ای تغییراتِ تابش زمینۀ کیهانی که البته بسیار کم است،بارها (و اکنون در موسسه فناوری ماساچوست) پیش بینی گات را مورد آزمایش قرار داده اند. در هر بار آزمایش، آنان، به نتیجه ای به جز تخت بودن عالم هستی دست نیافـتند. مارتین وایت اخترفیزیکدان دانشگاه برکلی (کالیفرنیا) می گوید: مورد مذکور ساده ترین راه حلی است که می توان برای معادله اینشتین ارائه کرد لکن نمی تواند جهان را به طور دقیقی توضیح دهد هیچکس بر این امر وقوف کامل ندارد که چه چیزی موجبات پیشروی این تورم را فراهم کرده است. فیزیکدان ها لیست طویلی از مدل ها را برای عالم در حال انبساط پیشنهاد کرده اند ولی اغلب این راه حل ها پایه و اساس کاملاً فیزیکی ندارند و برای سهولت کار از یک سری ملاحظات و حذفیات ریاضی نیز در آنها استفاده شده است.

ادوارد راکی کولب،اخترفیزیکدان شتابدهندۀ فرمی می گوید: «پس از بررسی تمامی تئوری های موجود درباره مبحث تورم و انبساط عالم به این نتیحه می رسیم که هنوز نظریه ای کامل در این مورد در اختیار نداریم.

پس از اجراي اين برنامه ، بخش مسابقه ي نجومي برگزار گرديد. در بخش اول اين برنامه آقاي محمّد احمدي از گروه نجوم سمپاد گيلان به طرح دو سئوال در مورد دانشمندان ايراني پرداخت. پس از آن از طرف كانون نجوم سهاي دانشگاه گيلان پاسخ هاي مربوط به سئوال باشگاه قبلي ارئه گرديد و برنده ي مسابقه ي باشگاه قبل نيز معرفي و در نهايت با اهداي جايزه ، بخش دوم باشگاه نيز به پايان رسيد.

• برنامه هاي باشگاه بهمن ماه شهر رشت با انسجام و كيفيت بيشتر و با نظم بهتر نسبت به باشگاه هاي قبلي اجرا گرديد كه نقطه ي عطفي در اين باشگاه به حساب مي آمد.
• ارائه ي مقالات به سبكي جديد و استفاده از تصاوير و كليپ هاي نجومي جذاب ، باعث افزايش كيفيت برنامه ها گرديده بود.
• در حالي كه تبليغي براي اين باشگاه در سطح شهر نشده بود اما جمعيت بسيار خوبي از اين باشگاه استقبال كردند.
• در اين باشگاه ارتباط و همكاري صميمي بين دست اندر كاران  همچنين بين سخنرانها و حضار به چشم مي خورد كه لبخند هاي مكّرر شركت كنندگان نمايانگر اين مطلب بود.
• متاسفانه يكي از مشكلات مهم باشگاه بهمن ، پرداخت اجاره ي نسبتاً زياد سالن برگزاري باشگاه آنهم در مكاني با عنوان پارك علم و و فناوري گيلان بود كه اميدواريم در باشگاه هاي بعدي اين مشكل رفع گردد

www.hupaa.com

كوارك در طبيعت

كوارك چيست ؟

انتگرال و سریع ترین ستاره نوترونی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ستاره نوترونی XTE J۱۷۳۹-۲۸۵ در هر ثانیه ۱۱۲۲ بار به دور خود می چرخد.این ستاره را ماهواره ی پرتو ایکس ناسا(RXTE) در۱۹ اکتبر ۱۹۹۹ کشف کرد ودرآگوست سال ۲۰۰۵ هنگامی که دانشمندان مشغول بررسی میزان پَخی کهکشان بودند ناگهان دوباره نگاه همگان را به سوی خود جلب کرد و پس از گذشت۱ ماه نخستین فوران های پرتو گاما ثبت شد.

«اریک کولکرز»(Erik Kuulkers) و«فلیپ کارت»(Philip Kaaret) رصدهای ماهواره RXTEرا از۳۱ اکتبر تا ۱۶ نوامبر بررسی کردند و توانستند بیش از۲۰ فوران پرتوگاما را ثبت کنند.

مرگ ستاره ها دلیلی بر پایان زندگی آن ها نیست. ستاره نوترونی هسته کوچکی از ستاره ای فروپاشیده با پهنایی در حدود ۱۰ کیلومتر و جرمی معادل جرم خورشید است.درون این ستاره ها قلمرویی مرموز برای ستاره شناسان است.جرم یک انگشتانه از ماده این ستاره ها معادل ۱۰۰ میلیون تن است.

هنگامی که ستاره ای نوترونی به دور ستاره ای دیگر در حال گردش باشد گرانش بسیار زیاد آن می تواند گازهای ستاره همسایه را به دور خود بکشد.این گازها سطح ستاره را تا ارتفاع ۵ تا ۱۰ متری می پوشانند و با حرارت ناشی از انفجارهای هسته ای می سوزند و انرژی زیادی تولید می کنند که همان فوران های گاما است.

تیم تحقیقاتی نوسان فوران های XTE J۱۷۳۹-۲۸۵ را ثبت کردند.یافته های آن ها باورنکردنی بود!

درخشان ترین فوران که در ۴نوامبراز این ستاره ثبت شده بود دو برابر سریع تر از فوران های قبلی بود.پس ازانجام مطالعات بیشتر دانشمندان متوجه شدند که این ستاره نوترونی در هر ثانیه ۱۱۲۲ بار به دور خود می چرخد.پیش از این سریع ترین فرکانس کشف شده در ستاره های نوترونی بین ۲۷۰ تا ۶۱۹ هرتز بود.

اگر این رصدها تایید شوند این ستاره نوترونی حد را از بین برده است.البته اثبات این امر نیازمند بررسی های بیشتری است واگردوباره چنین سیگنال هایی مشاهده شود این امر قطعیت می یابد.در واقع ستارگان نوترونی نمی توانند به همان شکل خود و با این سرعت به دور خود بچرخند.اگر گردش آن ها بیش از اندازه سریع باشد گرانش ستاره نمی تواند مواد آن را روی سطح ستاره نگه دارد وستاره دچار فرو پاشی می شود که البته به حالت درونی ستاره نیز بستگی دارد.

به گفته کالکرز "کشف این فرکانس بالا بر شکل گیری بهتر مدل های ما تاثیر زیادی دارد واگر ستاره های نوترونی دیگری را مشابه آن کشف کنیم به دانسته های ما نسبت به درون ستارهای نوترونی افزوده خواهد شد".

Answered by: Steve Healey, Physics student, Rutgers University, New Jersey

One of the reasons that prevent any object with a mass going at or faster than the speed of light is that the mass is not constant - it increases with velocity and it goes to infinity at the speed of light. So that eventually you need infinite amounts of energy to accelerate infinite mass past the speed of light mark! (and as far as I know we have yet to find an infinite source of energy :-)

However if you would still like to choose if you are having the soup or the salad at the dinner you will not attend here is a thought.

We really do not know what would happen to time when an object passes the speed of light. The only thing we have to rely on is the Special Theory of Relativity (Einstein 1905) and according to it time in a moving reference frame (say your space ship) goes slower as compared to a stationary frame (say Earth) the faster you go. In fact the equation that governs this so called time dilation is given below:



So you see when you start off - at zero speed (0% of speed of light) your time is just regular i.e. the time slowing factor (xt) is equal to 1. As you speed up your time runs slower by the factor shown on the y-axis. As you are approaching 100% of the speed of light your time slows more and more until it is infinitely slowed down. (You should realize that everything slows down including your heart beats, your thoughts, etc.) So for an example if your ship goes at 98% of the speed of light and you take a one year journey, when you return to Earth five years have gone by.



This region of speeds below 100% of the speed of light is the region of our regular time or Real Time.

Now say somehow you were able to go faster than the speed of light (i.e. the v in the above equation is now greater than c the speed of light). The equation will then give us a square root of a negative number on the right hand side (which is an imaginary number.) Well I can factor out the imaginary unit number (i or the square root of minus one) and plot the result on the same graph. This region I call Imaginary Time since it is some weird time with an imaginary unit attached to it (so I don't really know what this time means.)

However you see that time in this imaginary region will speed up from infinity to the regular time speed of 1 and continue speeding up. At 140% or higher speed of light, time slowdown factor is less than one, i.e. time will go faster than in the stationary frame! So for an example if your ship goes at 200% of the speed of light and you take a one year journey, when you return to Earth only about 7 months have gone by. However I need to stress again that this is just a crazy thought experiment which produces some weird imaginary time and has no physical meaning

If it was possible to travel faster then the speed of light, would time reverse itself (like backwards time travel) or just not exist?
Asked by: Nicole

Answer

Your question is a very interesting one, and it is great to see that you are thinking about Professor Einstein's theory in this way, but unfortunately, you're probably not going to like the response. When you assume that it's possible to travel faster than the speed of light, you're taking the laws of physics and punching them in the stomach and throwing them down the stairs.

The problem is that you can't say, 'Hey, what would happen if you could go faster than the speed of light?' because that's totally physically impossible. It's not possible to go faster than the speed of light, so the laws of physics can't possibly say what would happen if you imagine things that way in some hypothetical universe. Physics is a complete package: once you decide to ignore one physical law, you're ignoring them all.

You run into a similar problem when you ask 'What if I could divide by zero?' or 'What if I could build a perpetual motion machine?' or 'What if I went back in time and killed my grandfather before I was born?' There's no answer, because the question doesn't make any sense.

Of course, this doesn't bother the writers of Star Trek. They go faster than the speed of light every show and travel into the past like it's a trip to Disneyland. This brings up an interesting point, however: The idea of a space-warping engine is NOT entirely a bad one! Warping space would allow you to travel as if you were moving faster than light by changing the structure of the universe, at least temporarily. You would end up in a certain location much faster than if you travelled there the 'normal way,' kind of like a secret passage. Happily for relativity, you would STILL not actually be travelling faster than the speed of light in local space, so Einstein's 'speed limit' still holds.

The point is that though it's fun to think about and enjoy in science fiction, truly going faster than the speed of light is a violation of the laws of physics and therefore can not really be discussed by physics. I can't say time would reverse itself or not exist or anything because those aren't even options. It's like if I invited you out to dinner and you told me you absolutely couldn't come, but then I asked you whether you were going to have the soup or the salad!

اندازه گیری شعاع زمين و پيرامون آن

براي شماره کردن شعاع زمين و اندازه گيري پيرامون زمين در گذشته کار بسيار شده است در نوشته هاي دفتر  بيروني خوارزمي آمده است :

<< در دوره مامون ، بنابر آنچه حبش از خالد مرورودي و گروهي از دانشمندان صناعت نجوم و ماهران در صنعت درودگري و رويگري روايت کرده است ، فرمان داد تا افزارهاي بايسته بسازند و جاي شايسته اي براي اين اندازه گيري برگزيده شود. جايي از بيابان سنجار در نزديکي موصل را برگزيدند که از مرکز موصل نوزده فرسخ و از سُرمَن رَاي چهل و سه فرسخ فاصله داشت، و همواري آن را پسنديدند، و افزارها را بدانجا بردند، و جايي را معين کردند که در آن ارتفاع نصف النهاري خورشيد را رصد کنند. سپس ازين نقطه به دو گروه تقسيم شدندو خالد با دسته اي از زمين پيمايان و صنعتگران در سوي قطب شمال، و علي بن عيساي اسطرلابي و احمد بن بُحتُري زمين پيما با دسته اي ديگر به سوي قطب جنوب به راه افتادند. هر دو گروه چندان پيش رفتند که ارتفاع نصف النهاري خورشيد ، علاوه بر تغير ميل ، به اندازه يک درجه تغير پيدا کرده بود.در راه زمين را ذرع ميکردند و نشانه هايي بر سر راه خود ميگذاشتند، و هنگام بازگشت بار ديگر فاصله را اندازه گرفتند. هردو گروه به آنجا که از يگديگر جدا شده بودند بازگشتند، و درازي يک درجه را پنجاه و شش ميل بدست آوردند. و حبش مدعي شده است که اين گزارش را هنگامي که خالد بر يحيي بن اَکثَم قاضي فرو ميخوانده شنيده و به خاطر سپرده است . و ابوحامدچَغاني نيز از ثابت بن قُرَه به همين گونه روايت کرده است ، و ازفَرغاني با دو سوم ميل افزودن  بر ميلها ياد شده .>>

بيروني خوارزمي نوشته که مي خواسته چنين کاري را در خوارزم انجام بدهد اما < همت کساني که بايد درين کار به من مدد رسانند سستي گرفت> و نتوانست آنرا سامان دهد.

بيروني خوارزمي به روش ديگري براي بدست آوردن پيرامون و شعاع زمين کوشش کرده است :

<< و راه ديگري براي شناختن پيرامون زمين هست که در آن نيازي به راه پيمايي در بيابانها نيست. و اين چنان است که بر کنار دريا ، يا سرزمين همواري  واقع است بالا رويم ، و اگر در مشرق يا مغرب آن دريا يا بيابان يافتيم ، هنگامي که نصف قرص خورشيد در مغرب فرو شد ( مرکز آن را ) رصد کنيم . درين هنگام مقدار انحطاط [ بزير آمدن] خورشيد را با حلقه عِضاده دار اندازه ميگيريم.>> 

درين روش بيروني خوارزمي زاويه ميانگاهِ خورشيد را در زمان غروب و در بالاي کوه و پايين آن در تراز آب دريا با ابزار دقيقي پيدا نموده است و چون بلندي کوه را پيدا نموده است پس توانسته است شعاع و پيرامون واندازه کمان  يکدرجه زمين را بدست آورد .           

<< و هنگامي که من در قلعه نَندَنَه از سرزمين هند بودم ، و بر کوه مشرف برآن از طرف مغرب بالا رفتم ، و بيابان جنوبي آنرا ديدم ، بر آن شدم که اين روش را در آنجا بيازمايم . پس بر قله کوه  آنجا را که به نظر ميرسد کره لاجوردي به زمين ميرسد رصد کردم و خط ديد را به اندازه   'oo:34     از خط عمودِ بر خظ قايم فرو افتاده يافتم . و ارتفاع کوه را اندازه گرفتم       و آنرا   18": ' 3  : 652 [ 055 .652= 360/18 + 60/3  + 652 ] از ذراع [ اَرَش] پار�